Kamienno-drewniana widoczna z daleka fortalicja ostrzega wroga, że zbliża się na obcą ziemię. To znak dla nieprzyjaciela, że obrona czuwa – zaalarmuje pobliskie wsie lub miasto i przystąpi do obrony.
Zapraszam Cię do wniknięcia w przykład takiego posterunku, wzbogaconego o elementy fantastyczne.
I. Nastrój – poczuj klimat miejsca
Atmosfera: Nocą – cisza, bezruch, przyczajenie, obserwacja, skupienie. Za dnia: aktywność, musztra, ćwiczenie
Zmysły: drewniane schody dudnią gdy garnizon rusza na alarm, słońce błyska w szkle lunety strażnika wypatrującego zagrożenia, ze stajni dochodzi rżenie koni, zgrzyt oręża trenujących na placu żołnierzy roznosi się nad wzgórzami.
II. Narracja – rozwijaj język
Makro: Górująca nad horyzontem warownia zdaje się śledzić okolicę czarnymi otworami strzelnic.
Meso: Odgłosy kroków strażników spacerujących po hurdycji czmychają w ciemność, a okucia ich kusz błyskają złowrogo w świetle księżyca. Krokwie poruszane łagodnym wiatrem poskrzypują.
Mikro: Na szorstkich kamieniach zachodniej ściany drga cień przyczajonej postaci.
Jak wykorzystać te informacje? Słowo o narracji.
Przykładowy opis prowadzę od ogółu do szczegółu. Opisując staram się przedstawiać, w jaki sposób otoczenie oddziałuje na Bohaterów Graczy, unikając czasowników: widzicie, słyszycie, czujecie. Takie działanie pobudza umysł do odbioru sytuacji z perspektywy pierwszej osoby (POV) i tworzy natychmiastowy, plastyczny obraz.
Zobacz sam:
„Odgłosy kroków czmychają w ciemność” (zamiast: słyszycie ciche kroki).
„Okucia błyskają” (zamiast: widzicie błyski okuć).
„Cień drga” (zamiast: widzicie drgający cień).
III. Plany i opisy – poszerz swoją wiedzę
Za dnia na dziedzińcu panuje ruch. Żołnierze krzątają się po placu, dbając o regularną zmianę warty na wieży. Na placu ćwiczeń unosi się kurz, odgłosy oręża strażników odbijają się echem od palisady. Ze stajni dobiega rżenie koni, a pracownicy kuźni i warsztatu na bieżąco naprawiają broń i sprawdzają podkowy.
Strażnica to pierwsza przeszkoda jaką napotka atakujący wróg. Tutaj wszystko musi być w pełni przygotowane do walki.
Kamienna część budynku, nazywana przyziemiem, to parter często też zagłębiający się na metr lub więcej pod powierzchnię terenu. W tych solidnych ścianach urządzono celę na wypadek pojmania wrogiego szpiega. W dużej sali żołnierze składują kilka sztuk rezerwowego oręża, liny, sieci, siekiery, łopaty, smołę i olej w beczkach, materiały zapalające. Prawa strona służy za magazyn i spiżarnię: półki załadowane suchym prowiantem,w beczkach błyszczy się piwo, mięso natomiast zabezpieczone jest w chłodnej ziemiance, a w rogu na spragnionych żołnierzy czekają zapasy czystej wody. Pod matą kryje się klapa tajnego wyjścia na wypadek oblężenia wieży. Tędy, za pomocą poterny może wydostać się na zewnątrz goniec z wiadomością. Wylot na zewnątrz zasłaniają drzwiczki pokryte darnią.
Pierwszy, murowany poziom to zbrojne serce budowli. Kusze, łuki, tarcze, miecze, halabardy, słowem cała broń poukładana w stojakach lub wisząca na ścianach czeka tylko na sygnał! Tutaj także znajduje się, umieszczone kilka metrów nad ziemią, główne wejście do wieży. W czasie pokoju przystawiona jest do niego drabina, którą, w przypadku ataku i możliwości wdarcia się wroga, strażnicy wciągają do środka.
Druga część tego piętra mieści palenisko, ławy i stoły służące do spożywania posiłków. W rogu, przy biurku pracuje goniec lub szyfrant. Przez umieszczone na każdej ścianie strzelnice wpadają wąskie snopy światła z zewnątrz.
Główną część drugiej kondygnacji zajmują prycze żołnierzy. Mieści się tutaj także kwatera dowódcy – skromne pomieszczenie z biurkiem do pracy, które ugina się pod ciężarem dokumentów i meldunków.
Ostatnie miejsce to ładnie urządzony pokój dla ważnych gości. Strażnicę może odwiedzić właściciel pobliskiej wsi, zarządca miasta, a nawet generał lub przeor klasztoru.
Na tym piętrze znajdują się także wyjścia na hurdycje – drewniane galerie oplatające strażnicę z każdej strony. Stąd strażnicy mogą wypatrywać zagrożeń lub razić wroga strzałami nawet tuż przy podstawie murów.
Budowlę wieńczy zadaszona platforma, stanowiąca idealny punkt widokowy oraz sygnałowy. Wyjście przyciska masywna klapa chroniąca schody i niższe piętra przed ewentualnym zalaniem. Pod zadaszeniem w rogu spoczywa wysuszone drewno oraz podpałka służąca do szybkiego wzniecenia ognia sygnałowego w palenisku.
Podstawowe funkcje wież strażniczych
- obserwacja i kontrola fragmentu terenu
- sygnalizowanie ataku i wymiana wiadomości z innymi strażnicami
- opóźnienie ataku – wieża stanowi pierwszy punkt zatrzymujący atakujących
- przetrzymywanie okazjonalnych jeńców
- pobieranie opłat, myta – jeśli wieża stoi przy przeprawie rzecznej lub na trakcie
- rola symboliczno-psychologiczna 'Tutaj jest mój teren!’
Ogniska sygnałowe
Ogień sygnałowy w świecie fantasy znakomicie zastępuje elementy współczesnej zdalnej komunikacji. Jeśli połączymy go z magią lub alchemią (np. substancje służące do barwienia ognia), możemy przekazywać złożone informacje na spore odległości.
Przykładowe sposoby komunikacji za pomocą ognia i dymu
- kolor ognia – barwy przypisane komunikatom
- kolor i obecność dymu – jak wyżej – dym uzyskiwano dzięki mokrej słomie, jałowcowi; czarny dym przy wykorzystaniu smoły, tłuszczu, olejów lub mokrego drewna iglastego.
- pełna gama kolorystyczna (zastosowanie magii lub alchemii) – rozszerzony zakres komunikatów
- dwa lub więcej ognisk – zwiększona liczba kombinacji oznaczającej komunikaty
Komunikacja za pomocą ognia i dymu wymagała odpowiednich warunków pogodowych (widzialności i wilgotności).
IV. NPC/BN (Bohaterowie Niezależni)
Kapitan Oskar Beck – dowódca
Rosły, łysy mężczyzna o bystrym i przenikliwym wzroku. Na szyi nosi tatuaż z płomieniem, jego pas zdobią ćwieki. Znakomity strzelec. Lojalny do szpiku kości; dobry dla swoich podwładnych.
Bardzo uparty, trudno przekonać go do zmiany zdania.
Cel zawodowy
– służba ludności z pobliskiego miasteczka; być dobrym szefem swoich żołnierzy
Cel osobisty, ukryty
– obalić zarządcę miasta, zmienić władzę, gdyż obecni włodarze mają za nic bezpieczeństwo ludności, skąpią na żołdzie, nie dbają o strażnicę. Oskar niejednokrotnie wykładał z własnej kiesy, aby wyżywić swoich podwładnych. Jest mocno związany z pobliskim miastem, ale zarząd woła o pomstę do nieba!
– ochronić swoją ukochaną
Sekret
– w mieście ukrywa się jego miłość; wódz orków poprzysiągł zemstę na rodzinie Oskara.
– dowódca posiada magiczny pas, który daje mu żelazną kondycję, jednak nie ma świadomości, że …
Lęki:
– obawa o życie swojej ukochanej
– obawia się też wykrycia spisku, który zawiązał przeciw obecnym włodarzom miasta.
V. Haki fabularne – rozwijaj wyobraźnię
Sekrety miejsca:
- Na wyposażeniu Strażnicy znajduje się umagiczniona luneta – pozwala ona obserwować okolicę w nocy z widocznością jak za dnia.
- Magnat Borys w czasie ostatniego noclegu w pokoju dla ważnych gości (Poziom II, nr 1) zgubił pierścień o magicznych właściwościach. Cenny skarb potoczył się pod łóżko i wpadł w szparę między deskami. Właściciel przekonany jest, że pierścień ukradł mu ktoś w czasie wizyty w mieście
- Jeden z żołnierzy przebywających w Strażnicy jest szpiclem na rzecz włodarzy miasta.
- W celi (Przyziemie, nr 1) przebywa Trójnogi Goblin, prawdopodobnie uciekł z innego scenariusza 🙂
Zagrożenia:
- Ze strażnicy można wydostać się podziemnym korytarzem (poterną). Banda Szczuroludzi tworzy podkop aby podłączyć się do tunelu i zaatakować.
- W rzece pod skarpą pojawiają się co jakiś czas Trolle Rzeczne
- Zarządca miasta planuje upozorować atak rozbójników na poddaną mu wieś, aby bez skrupułów ograbić służącą mu ludność
- Okolicą od niedawna targają nieznane dotąd, dziwne zjawiska pogodowe. Pożar lasu mógłby zagrozić wieży strażniczej.
- Włodarze miasta są zadłużeniu u Krasnoludów z pobliskiego Browaru – także za piwo znajdujące się w Strażnicy.
- Gdyby móc zmieniać kolor ognia sygnałowego, ilość komunikatów znacznie by wzrosła. Potrzebny alchemik!
VI. Okolica
Tabela: Dziwne zjawiska pogodowe
Rzuć 1k6 na każdą kolumnę
VII. Do pobrania
Plany z opisami: Strażnica + okolice (PDF).
Ciekawostka psychologiczna
dla Architekta Ułudy: Czy cień na ścianie rzuca wróg?
Odpowiedzią może być Pareidolia.
- Jest to zjawisko psychologiczne i neurologiczne polegające na dopatrywaniu się znanych, konkretnych kształtów (najczęściej twarzy) w przypadkowych, nieożywionych przedmiotach lub zjawiskach, przy pełnej świadomości ich nierzeczywistego charakteru
- To ewolucyjny mechanizm obronny, który ułatwiał przetrwanie, pozwalając na szybką identyfikację potencjalnego zagrożenia, np. zakamuflowanej twarzy.
