Atmosfera: tajemniczość, mistycyzm, skupienie.
Zmysły: ciepło bijące z pieca otula przybyszów, bulgoczące substancje zdają się rozmawiać ze sobą, a zapach anyżu wślizguje się w nosy gości.

II. Narracja – rozwijaj język

Propozycja opisu miejsca podzielona na trzy plany (daleki, średni, szczegół)

Makro: Ciasne, mroczne pomieszczenie kusi obecnością zagadkowych sprzętów.
Meso: Przycupnięty w rogu atanor pcha ciepłe powietrze w głąb pracowni, dębowe półki skrzypią cicho pod naporem ksiąg. Mistrz stojący przy stole marszczy czoło wpatrując się w błyszczącą szyjkę alembika.
Mikro: Z gęsiej szyjki destylatora zaczynają wymykać się obłoczki pary.

---

III. Plany i opisy – poszerz swoją wiedzę

Alchemicy pracują w skrytości. Cenią sobie zaciszne lokacje, unikając zbędnej uwagi. Ich pracownie są często zakamuflowane w podziemiach, ślepych pokojach lub izbach z niewielkimi, zakratowanymi oknami. W moim przykładzie dom alchemika usytuowany jest w ciasnym zaułku, a część publiczną stanowi apteka – branża naturalnie powiązana z działalnością właściciela.

Przykładowy rozkład i opis pomieszczeń z planu powyżej:

1 – Apteka: wejście od ulicy. Pomieszczenie wypełnione po brzegi butelkami i pojemniczkami z różnego rodzaju lekarstwami, eliksirami. Właściciel może obsługiwać klientów samodzielnie lub zatrudniać wykwalifikowanego aptekarza lub zlecać sprzedaż lekarstw swojemu czeladnikowi. Farmacja może stanowić dodatkowe źródło dochodu, a obecność apteki maskuje to, co dzieje się głęboko na zapleczu – prace nad tajemniczymi substancjami!

2 – Biuro i biblioteczka: tutaj przechowywane są dokumenty rozliczeniowe, część towaru oraz książki traktujące o zdrowiu i działaniu lekarstw. Miejsce to służy także do chwilowego wypoczynku.

Wyjście z apteki na zaplecze prowadzi do niewielkiego łącznika, skąd można dostać się schodami do piwnicy (3), kolejnymi schodami na górę (4) – do części mieszkalnej właściciela. Znajdziemy tutaj także małe pomieszczenie gospodarcze (5) oraz przejście do głównego królestwa alchemika – pracowni (6).

Opis i wyposażenie pracowni:

1 – Athanor (atanor) – serce laboratorium, czyli specjalistyczny piec, którego konstrukcja ma zapewnić stałą temperaturę. To w jego wnętrzu dochodzi do tajemniczych przemian materii.
Niektóre pracownie mogą być wyposażone w kilka różnych pieców, każdy utrzymujący inną, potrzebną do eksperymentów temperaturę.

2 – Główny stół roboczy – to tutaj alchemik przeprowadza destylacje, fermentacje oraz obserwuje efekty. Najważniejsze narzędzia pracy alchemika to:

• Alembik – zespół dwóch naczyć połączonych gęsią szyjką. Służy do destylacji cieczy.
• Retorta – kolba z długą zagiętą szyjką. Używana przy destylacji oraz gwałtowniejszych procesach.
• Tygiel – małe naczynie służące do topienia metali. Najlepszy efekt osiągało się w bardzo wytrzymałym tyglu gliniano-grafitowym.
• Moździerz z tłuczkiem – do rozdrabniania i ucierania substancji.
• Waga szalkowa – alchemia wymaga precyzji.
• Fiolki, flakoniki, sita, filtry.

Elementy koniecznego wyposażenia mogą stać się w przygodzie zasobem, wykorzystywanym przy rozwiązywaniu konfliktu lub dokonywaniu wyboru przez graczy!

3 – Dodatkowe blaty służące do przygotowania składników, a także robienia notatek z eksperymentów.
4 – Szafa z książkami, pamiętnikami i materiałami piśmienniczymi.
5 – Stojak z pojemnikami, w których zachodzą długie procesy: fermentacje, gnicie, wysychanie.

Kilka ważnych zasad pracy alchemika:

Dzień pracy
Praca alchemika to połączenie eksperymentowania z materią oraz dbałość o własną duchowość. Poranna modlitwa/medytacja, zapisanie snów, obmycie. Rytuał rozpalenia pieca (athanora), fermentacje, destylacje. Obserwacja efektów, notowanie i szyfrowanie zapisów, sprawdzanie horoskopów i układu gwiazd – wszystko to stanowi codzienność mistrza przemian materii.

Tajne kody, szyfry, hasła
Alchemicy z lubością wymyślali różnego rodzaju szyfry, własne alfabety, symbole. Miało to gwarantować bezpieczeństwo ich notatek, przepisów i receptur. Używając symboli kodowali także przebieg procesów alchemicznych, rodzaj i ilości użytych substancji – można powiedzieć, że był to odpowiednik dzisiejszych wzorów chemicznych.
Ponadto wykorzystywanie sekretnego pisma dodawało tajemniczości w pracy alchemika, sprawiało, iż dla osób postronnych był on szafarzem wiedzy tajemnej.

Jak widzisz, samo znalezienie notatek alchemika to jeszcze nie klucz do sukcesu. Konieczna jest znajomość szyfru.
A zmiana kilku znaków w zapisie receptury? To może być świetny akt sabotażu lub dywersji.

Przykładowe warunki udanego eksperymentu alchemicznego:

• przeprowadzony w odpowiednim czasie (np. pora dnia, miesiąca, roku, odpowiedni układ gwiazd, itd)
• stan duchowy alchemika (modlitwa, medytacja, rytuał, oczyszczenie lub zaklęcie)
• odpowiednia temperatura (doświadczony alchemik potrafi utrzymywać stałą pożądaną temperaturę pieca kierując się własną obserwacją jako jedynym instrumentem pomiarowym. Ważny jest kolor płomienia, kolor substancji, zapachy, odgłosy)
• szczelność naczyń, rurek i połączeń
• odpowiedni dobór substancji i ich proporcje
  

IV. NPC/BN (Bohaterowie Niezależni)

Ludvig Loewe – mistrz alchemii

Niski, okrągły na buzi, sympatycznie wyglądający człowiek. Jest opętany pasją odkrywania właściwości materii. Zachwycają go procesy alchemiczne i efekty jakie można dzięki nim uzyskać. Jedno pragnienie nie daje mu spać…


Cel: …odkryć 'Kryształ Kryształów’ dający nieśmiertelność.
– znaleźć niezawodny sposób na szyfrowanie swoich zapisków

Sekret:
– ukrywa w swojej pracowni młodzieńca oskarżonego o czarostwo (lub coś zakazanego w Twoim świecie gry). Ludvig wierzy w jego niewinność

Lęki:
– ma obsesyjnie boi się, że ktoś złamie szyfr i odczyta jego notatki
– Ludvig bo się istot eterycznych

V. Haki fabularne – rozwijaj wyobraźnię

Sekrety miejsca:

• na strychu, za podwójną ścianą zakamuflowana jest kryjówka. Ludvig ukrywa młodzieńca oskarżonego o czarostwo, wierząc w jego niewinność
• drugi piec w pracowni Ludviga to atrapa z magicznym ogniem – urządzenie służy jako kryjówka na księgę szyfrów Ludviga
• kilka miesięcy temu do zaułka, w którym mieści się pracownia Ludviga wprowadził się tajemniczy lokator. Ludvig zauważył, że ów kilka razy z okna obserwował przez lunetę jego domostwo.

Zagrożenia

• ’majstrowanie’ przy odczynnikach bez odpowiedniej wiedzy może skończyć się tragedią (zobacz Tabelę nieudanego eksperymentu alchemicznego)
• Ludvig jest podejrzliwy, gdyż boi się o swoje sekrety. Może restrykcyjnie sprawdzać prawdomówność przybyszów
• schody do piwnicy mają obluzowaną deskę, pod schodami zaś znajduje się wysypisko różnego rodzaju szkła – właściciel od dawna już tam nie zagląda
• pułapka na złodziei: w uchylonej szafce w pracowni, Ludvig zostawia kilka pomarańczowych fiolek z opisem 'mikstura lecznicza’, w rzeczywistości jest to środek o błyskawicznym działaniu usypiającym
• podobnie kilka złotych monet rzuconych luźno gdzieś na posadzkę – mają one ostre krawędzie i posmarowane są trucizną.